De Waan van de Dag [PHOTO + TEXT]

Gisteren sprak staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Sander Dekker bij DWDD over het onderwijs in 2032. Hij verzocht de inwoners van Nederland mee te denken over hoe het onderwijs beter kan. Welke nieuwe stof er aangeboden dient te worden om bij de tijd te blijven. Een van de reacties op zijn vraag was een tip om meer ruimte aan mindfulness te geven binnen het onderwijs, in welke vorm dan ook. Ruimte voor aandacht, bezinning, diepgang, bewustzijn, ‘er zijn’. In een tijd waarin diagnoses als ADHD, burnout en depressie alleen maar toenemen, geen overbodige luxe lijkt me.

Tot mijn verbazing wist de staatssecretaris niet wat het begrip mindfulness inhoud. Sterker nog, ook de andere vier mensen aan tafel wisten het niet. Dat kan natuurlijk, dat je dat niet weet. Maar toen de heer Dekker verkondigde dat hij de term wel eens in de zaterdagbijlage van zijn favoriete krant zag staan en dan maar snel doorbladerde, toen zakte mijn spreekwoordelijke broek wel af. Ontnuchterend.

Mindfulness stamt uit het boeddhisme en wordt al duizenden jaren wereldwijd beoefend. Uit vele klinische studies blijkt zelfs dat beoefenaars van mindfulnessmeditatie minder last hebben van angsten, depressie en pijn. Deze meditatievorm heeft vergelijkbare effecten als antidepressiva bij gevallen van lichte depressie.

Ik voel boosheid opkomen. Zijn dit de mensen die dan de toekomst vorm gaan geven vanuit een inspirerende, alomvattende visie? Zijn dit de mensen die het dan voor het zeggen hebben? In hoeverre spelen de persoonlijke voor-en afkeuren van de staatssecretaris een rol bij het vormgeven van het onderwijs? En, wat is de uiteindelijke grondslag van de visie? Dat waar je ten diepste in gelooft, waar je voor door het vuur gaat?

Naast boosheid en ongeloof voel ik ook kracht opkomen. Dat het in mijn handen ligt om aandacht te schenken aan zaken die ik de moeite waard vind. Die voor mij binnen mijn bewustzijnsontwikkeling van waarde zijn. Daar ruimte voor maken. Samen met de mensen die dit ook belangrijk vinden.

Aandacht geeft diepgang. Diepgang geeft beleving. Beleving geeft verbinding. Verbinding geeft wezenlijk contact. Op meerdere vlakken dan alleen tijdens prietpraat. En, begrijp me niet verkeerd, ik houd ook van koetjes, kalfjes en onzinpraat, heel erg zelfs, maar niet uitsluitend. Het mag ook best wel weer eens ergens over gaan.
Over leven. En wat jij hier doet. En ik. En wat we hier zijn. En over genieten van al het prachtigs. De geur van een mooie zomeravond. Een warm stuk brood. Een gulle schater. En de dood.

Over angstzweet, kwetsuren en pijn. Want we hoeven niet altijd ‘groot’ te zijn. En te blijven. Over onbedaarlijk lachen met mensen die je eigenlijk nog niet zo heel goed kent. Over de diepte van stilte. Over rust en ‘er zijn’.

Ja. En daarom organiseer ik stiltewandelingen. En kook ik graag smakelijk voor mijn gasten. Om het leven en verbinden te vieren. Vanuit eigen kracht en verantwoordelijkheid.

[blijf op de hoogte]

English: http://www.iamoneworld.com/the-news-of-the-day/

Apologies, for this post the comments are closed